LEKKER IN JE VEL…

Je zit lekker in je vel…

Lees onderstaand een aantal persoonlijke ervaringen.

“Tijdens de training ondervond ik weerstand om heel de weg mee te gaan. Hoewel mijn logische geest geen hiaten kon vinden, bleef mijn scepticisme de bovenhand houden. Ik werd uitgedaagd. Ik moest een keuze maken! OF het concept omarmen OF vertrekken.”

Als man van middelbare leeftijd had ik eigenlijk alles heel goed op een rijtje.

Ik kwam niets te kort. Een goede, voldoening gevende job.

Een leuk gezin, met een fantastische vrouw en drie prachtige opgroeiende kinderen.

Huis afbetaald. Leuk sociaal leven. Regelmatig sporten. Geen slaapproblemen. Geen allergieën. Geen hartklachten, noch maagproblemen. Ten hoogste een paar ouderdomskwaaltjes.

Rug die af en toe niet helemaal mee wilde, maar ja, dat had mijn vader ook al op die leeftijd.

Een tenniselleboog die me zo nu en dan aan de kant zette. Maar verder, in top conditie.

Mijn partner kwam beroepshalve in aanraking met Ander Leven. Het deed zo veel wonderen met bepaalde van haar patiënten. Ze begon de training ook voor zichzelf toe te passen. Ze vond veel meer evenwicht. Ze werd rustiger. Haar gedrevenheid situeerde zich op een totaal ander niveau. Haar relatie met de kinderen werd die van een goede vriendin. Ze sprak steeds van de mooiste reis die ze ooit gemaakt had in haar leven.

Omdat ik de kwaliteit van haar leven zo zag verbeteren, begon ik te denken dat ik het toch ook eens moest “ondergaan”. Maar ik had mijn twijfels. Zou het bij mij wel aanslaan? Ben ik niet te nuchter en te pragmatisch? Zou ik niet constant met mijn logische geest hiaten proberen te vinden in de training? Ik mankeer toch ook niet echt iets? Ik ben toch niet “ziek”!

Gedurende 2 jaar werd ik heen en weer geslingerd tussen: “ik doe het gewoon” en “dit is niets voor mij“. Uiteindelijk schreef ik me in.

Tijdens de training ondervond ik weerstand om heel de weg mee te gaan. Hoewel mijn logische geest geen hiaten kon vinden, bleef mijn scepticisme de bovenhand houden. Ik werd uitgedaagd. Ik moest een keuze maken! OF het concept omarmen OF vertrekken.

Ik besloot mijn trots opzij te schuiven en me open te stellen voor de training. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Ik kon aan deze mooie reis beginnen. En wat ben ik al die jaren blind geweest voor mijn blinde vlekken. Welke druk heb ik mezelf niet opgelegd om alles zo perfect mogelijk te doen.

Hoe geïrriteerd kon ik niet worden als iets dan toch niet 100% verliep zoals gepland? In het verkeer? Of in één of andere stomme vergadering? Of als de kinderen niet onmiddellijk luisterden?

Hoe vaak heb ik mijn eigen gevoelens niet verstopt door constant grappen te vertellen.

Als het moeilijk werd, trok ik me achter een muurtje op een eiland terug en loste alles in mijn eentje op. Zielig, niet? Hoe moeilijk had ik het niet met feedback? Hoe vaak heb ik me niet als een klein kind gedragen als iemand iets zei dat ook maar een beetje op kritiek geleek. Maakte ik wel echt verbinding met mensen, of bleef alles heel oppervlakkig? Speelde ik niet teveel een rolletje of beter nog, verschillende rolletjes?

Sinds mijn training ben ik een heel ander mens geworden. Het leven is zoveel completer geworden.

Ik zie alles veel positiever in. Ik zie mogelijkheden en oplossingen i.p.v. problemen. Ik ben opener en ontdekte dat ik daardoor niet zwakker ben, maar juist sterker. Ik maak veel meer verbinding met mensen dan vroeger. Ik doe nog vaak aan perfectionisme, maar omdat ik daar zelf voor kies. Dus niet omdat ik er door een of andere “dark force” toe gedwongen wordt. En dat geeft zoooooo veel vertrouwen en zoooooo veel rust.
Ik ben geen lonely wolf meer, maar ik ben een gezellige panda geworden, die zich geen zorgen maakt over de toekomst, maar zijn leven NU leidt.

Ik ben mijn partner dankbaar dat ze me mee op reis nam. Ik ben trainer Lisette dankbaar dat ze me dwong een keuze te maken. Ik hoop dat ik anderen met mijn verhaal kan inspireren. Maar weet je, als dat niet zo is, dan berust ik daar in. Want ook blijven discussiëren om anderen te overtuigen van mijn gelijk, behoort tot het verleden…

Nog een leuk toemaatje.

De ruglast waar ik jaren mee kampte en waar ik van overtuigd was dat dit erfelijk belast was, is verdwenen. Ook mijn (tennis)elleboog (symbool van constant klaar staan in vechthouding) is soepel. Voor het eerst in jaren kan ik pijnloos genieten van een tennis matchke.

De man die Ander Leven niet echt nodig had, leeft ondertussen een ander – gelukkiger leven….

Michel, 51 jaar