Een week na een heerlijke tennisvakantie in 2005 werd ik van het ene op het andere moment ziek en kreeg de Veteranenziekte. Daarover schreef ik mijn ervaringen in het boek Legionella… Een ramp! Ik hield, zoals zo veel van onze leden, langdurige klachten over: me niet goed kunnen concentreren, erge pijn in mijn been- spieren, zeer vergeetachtig, als ik een klein beetje ziek was (wat vaak gebeurde) voelde ik me dood- en doodziek. Ik raakte steeds meer vermoeid. Als ik ‘s morgens wakker werd had ik het gevoel dat ik ‘s nachts 13 marathons had gelopen. Zomer 2009 werd het etiket Chronisch Vermoeidheidsziekte CVS/ME op me geplakt en ik vond het vreselijk. Ik wilde geen chronische ziekte, ik wilde niet vermoeid zijn en ik wilde al helemaal geen syndroom! Maar ondertussen kon ik me nauwelijks meer handhaven.

Ik heb in de jaren daarna ook weer allerlei therapieën gedaan, alternatief, regulier, alle soorten pillen en poeders en vieze drankjes geslikt. Kreeg ook nog hartritmestoornissen. Ik heb onderzoeken naar mijn slapeloosheid gehad in het slaapcentrum van het ziekenhuis in Ede en in Den Haag. Alles helpt een beetje maar niet genoeg en zeker niet blijvend. Ik moest er maar mee leren leven, zoals zo velen van ons. Voorjaar 2012 raakte ik telkens mijn stem kwijt en hoestte enorm. Weer naar de dokter, door- verwezen naar de KNO arts. Niets ernstigs, maar de maag geeft zuur op, dat gaat terug in de keel, ontsteekt daar en zo verlies je je stem. Oorzaak? Waarschijnlijk stress! Dus iedere dag pillen met maagzuurremmers en een onderzoek met bariumpap naar de maag in het vooruitzicht. Ik had er helemaal geen zin in, echt niet. Nog meer pillen! Ik heb na twee dagen de pillen teruggebracht en mijn arts verteld dat ik eerst iets aan mijn stress wilde gaan doen, dat leek me zinniger dan weer een onderzoek. Terug naar de oorzaak van mijn problemen.

Via mijn ontspanningstherapeute kwam ik bij Ander Leven terecht, www.anderleven.nl. En toen ik oprichter Helga Verhoeven hoorde vertellen, dat na een ernstige ziekte het lichaam steeds weer in de stressrespons kan schieten en daar niet meer uitkomt, viel bij mij het kwartje. Helga vertelde dat allerlei lichaamsprocessen daardoor hun taken niet goed meer kunnen volbrengen, wat uiteindelijk tot ernstige chronische problemen leidt. Dat is het, dacht ik, dit gebeurt nu al zeven jaar lang in mijn lichaam, sinds de Veteranenziekte in 2005. CVS/ME is het gevolg van deze stressrespons.

Ik had het soms ook zo benoemd; bij hele kleine ongemakken kreeg ik allerlei stressverschijnselen, zoals een bonkend hart en uit balans raken en het duurde soms uren voor ik weer uit de stressstand schoot; harde geluiden, minieme tijdsdruk, ik kon het werkelijk niet meer verdragen. De pijn in mijn bovenbenen bleek opeens zeer verklaarbaar: bij dreigend gevaar stuurt je lichaam alle energie naar je benen, zodat je kunt vluchten. Maar mijn benen renden niet, ik kon me immers nauwelijks meer bewegen. De pijn was de verzuring van mijn spieren. En nu werden ook mijn concentratieproblemen en vergeetachtigheid verklaarbaar. Want het lichaam trekt bij dreigend gevaar ook daar de energie weg, je moet immers rennen voor je leven. Ook het feit dat ik na de Veteranenziekte opeens allergisch werd voor parfum, conserveringsmiddelen en nikkel passen in dit plaatje. Je immuun- systeem raakt ook ontregeld. Ik moest echt niet even ergens onbedachtzaam mijn handen wassen met een parfumhoudend lekker geurend zeepje, want dan hingen wekenlang de vellen huid aan mijn handen.

In juli 2012 heb ik gedurende een lang weekend de training bij Ander Leven gevolgd. Zij noemen hun training het Alexander Concept. Helga is een zeer betrokken en vaardige trainster. Ze hamert er op dat het een training is en geen therapie. Hun methode is niet gericht op wat er in het verleden met je is gebeurd, maar om de patronen in het heden te stoppen. Zij zijn er van overtuigd dat het lichaam een zeer groot zelfherstellend vermogen heeft en dat deze training het onbewuste brein weer op de goede rails zet. En inderdaad, het werkt! Met het Alexander concept kun je de onbewuste stressrespons BEWUST stoppen; lichaam en geest zijn één! In de training kijk je naar de werking van het brein, naar wat er in je lichaam gebeurt en naar de constante wisselwerking tussen lichaam en geest. Dat geeft inzicht in je lichamelijke klachten en dan ga je begrijpen dat je brein sig- nalen aan je lichaam geeft, waardoor een fysieke of emotionele reactie ontstaat: en daarmee staat de vicieuze cirkel voor je deur. Die leer je te doorbreken door op een eenvoudige manier rechtstreeks te communiceren met het onbewuste brein. Dit stopt de chronische stressrespons en het herstel begint. Je komt er ongeveer op een brancard binnen en loopt na drie dagen zelf uitend de deur weer uit. Iemand zei, het is te mooi om waar te zijn en voegde er toen aan toe: het IS mooi en het IS waar. Het is heel jn dat je partner (of een goede vriend of vriendin) mee mag komen, die is tijdens de hele training overal bij aanwezig.

Thuis heb ik de training, die twee tot drie minuten duurt, ink beoefend en ik voelde me al heel snel een stuk beter. Ik stopte met slachtoffer doen, want dat ga je uiteindelijk toch een beetje doen, als je al jaren met je gezondheid tobt. De training is heel gemakkelijk te leren, het is echt niet moeilijk, iedereen kan het. Het is zeer beslist geen spiritueel gebeuren, maar zet je juist met beide benen letterlijk op de grond. Het is nu vier jaar geleden dat ik de training heb gedaan. Ik ben weer vitaal, gezond, slik geen pillen meer, ben gestopt met de griepprik, tennis zelfs weer, doe mijn werk weer met plezier, kom hooguit twee of drie keer per jaar met kleine klachtjes bij de huisarts. Zo nodig haal ik de training die ik geleerd heb uit de kast en zet mezelf dan weer goed op de rails. Tijdens de training leren ze je dat je zelf je eigen geneesheer bent, en zo voelt het meestal ook, mijn lichaam is weer onbewust bekwaam. Ik heb mijn ‘pilletje’ altijd bij me.

Toen ik een paar weken na de training mijn huisarts bezocht met de brochure van Ander Leven in mijn handen, ging hij op het puntje van zijn stoel zitten. Wat is er met jou gebeurd? Zo heb ik je nog nooit gezien! Je ogen sprankelen weer! Klopt, zei ik, Ander Leven!! Misschien herken je je eigen problemen in mijn verhaal. Als je wilt weten of de training iets voor jou zou kunnen zijn, bel me gerust op. Ik wil er graag over vertellen. Ik ben nog steeds ongeloo ijk blij en dankbaar dat ik deze training heb gedaan. En kijk vooral op hun website: www.anderleven.nl.

Sanny de Zoete

Bron: Nieuwsbrief Stichting Veteranenziekte – zomer 2016

http://www.stichtingveteranenziekte.nl/publicaties/boek