Prachtige, briljante, dappere Helga en Jaap,

Jullie training redt levens.
Dit wisten jullie al.
Hierbij nogmaals de bevestiging.

Jullie hebben mijn leven gered.

Dit schrijf ik nu met tranen in mijn ogen.
Tranen van zielsberoering.

Vanaf mijn 13e verloor ik de connectie.
Ik begon kritisch na te denken over alles wat we leerden op school, en kwam tot de conclusie dat het nutteloos was. Vervolgens begon ik het bestaan te analyseren. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet de zin van het aardse bestaan inzag, en ook niet de zin van het schijnbare oppervlakkige leven van alledag. Ik begon me te dissociëren van de medemens. De maatschappij. Mijn ouders. En vooral: van mijzelf.  Ervoer moeite met het gebrek aan warmte, oprechte interesse en liefde tussen de mensen. Had moeite met onbegrip en oordelen van mijn ouders. Het kwam zover dat ik op een gegeven moment iedere avond hoopte dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden.

Vanaf mijn 23e kreeg ik mijn eerste uitbraak van spierreuma. Ik kon mijn eigen kleren niet meer aantrekken. Ik kon mijn opgezwollen handen niet meer sluiten. Mijn opgezwollen ogen leken uit hun kassen te springen. Ik kon mijn armen niet meer optillen. Ik heb jaren niet kunnen hurken en had moeite met traplopen en fietsen.

Zowel de depressies als de reuma werden met de jaren gelukkig milder, dankzij vele verschillende therapieën. Ik kwam langzaamaan in een staat van blijdschap en voorzichtige acceptatie van het aardse leven, met nog in het achterhoofd: ‘… maar als het vandaag eindigt hier op aarde, vind ik het helemaal prima.’

Reumatische uitbraken en depressies werden echter nog bij de minste geringste stress getriggerd. Ik was onderhand een kei geworden in stress elimineren uit mijn leven, maar besefte tegelijkertijd dat je dat niet op gekunstelde wijze kan blijven doen. Ik besloot de training te gaan volgen.

En het is het beste wat ik OOIT gedaan heb.

Mijn pantser (van keiharde spieren) is gesmolten dankzij deze training. Ik sta weer in helemaal contact met mijzelf, met mijn kwetsbaarheid, met mijn hart, met mijn ziel.

Sinds de training ben ik in continue staat van ontroering. Wanneer ik ‘s ochtends wakker word, voel ik mijn aura tintelen en de levensenergie door mijn lijf gutsen. Ik voel hoe liefde niet een keus is, of een gevoel, maar een zijnstoestand. Ik zeg volmondig JA tegen het leven, en alle geweldige ontdekkingen die je iedere dag kan doen in het leven in de materie! Proeven, ruiken, voelen, zien, ervaren, genieten… Ik sta volledig in het Nu, als een pasgeboren, blije baby, die met volle overgave zowel haar binnen- als buitenwereld onderzoekt.

Ik heb het trappenhuis van de buren in 1 keer bestegen (3 etages). De continue pijn tussen mijn schouderbladen is weg. Ik heb telepathisch met paarden gepraat. Ik krijg inzichten over compassie, identiteit, incarnatie, telekinese en teleportatie. Mijn zicht wordt scherper. (Inmiddels 20 pagina’s positief dagboek) kort samengevat: ik voel, ben de connectie met het universum, met de medemens, en voel hoe de universele levens- en liefdesenergie volop stroomt. En ze heelt alles op haar pad.

Een diepe, diepe buiging voor jullie.

In liefde,
Kimm