Een week na een heerlijke tennisvakantie in 2005 werd ik van het ene op het andere moment ziek. Na vijf dagen lag ik met een ernstige longontsteking in het ziekenhuis, pas maanden later bleek dat ik de Legionellabacterie had opgelopen: ik had de Veteranenziekte gehad. Als toetje kreeg ik er nog een TIA bovenop. Ik herstelde langzaam maar niet goed. Iedere langswaaiende bacterie schoffelde me onderuit. Mijn huisarts adviseerde me plaatsen waar groepen mensen bij elkaar komen te mijden, dus geen concert-, theater- of bioscoopbezoek, niet naar feesten en partijen. Daar had ik trouwens ook langzamerhand de energie niet meer voor.

Ik hield langdurige klachten over: me niet goed kunnen concentreren, erge pijn in mijn beenspieren, zeer vergeetachtig, als ik een klein beetje ziek was (wat vaak gebeurde) voelde ik me dood- en doodziek. Mijn ziektegevoel was volstrekt niet in overeenstemming met de symptomen en ik was me daar zeer van bewust. Ik kon er echter totaal niets aan doen. Het ging volledig met me op de loop. Ik brokkelde steeds meer af. Ik viel niet in slaap, althans, ik viel wel, maar niet in slaap. Ik kreeg op het moment van inslapen kortsluiting in mijn hoofd, vaak hoorde ik het letterlijk knetteren in mijn hersens en was dan weer klaarwakker. Dat kon wel zeven keer gebeuren voordat ik insliep. ’s Morgens bij het wakker worden had ik het gevoel dat ik ‘s nachts 13 marathons had gelopen, ik werd totaal en volledig uitgeput wakker.

Als ik een leeg kopje op het aanrecht zette, stootte ik het eerst tegen een bordje wat daar al stond. Als ik de bocht nam in de kamer, gebeurde het heel vaak dat ik toch tegen de muur opbotste. Zo’n proces gaat echter langzaam en ik wende er aan. Het duurde lang voordat ik in de gaten had dat er toch wel iets heel raars met me aan de hand was. Het werd duidelijk zichtbaar toen ik met een studievriendin een dagje op pad ging. Overal waar ik kwam, scande ik eerst de omgeving af naar horizontale vlakken waarop ik kon gaan zitten; op een bank, de rand van een betonnen plantenbak, een tafel en desnoods de rand van de stoep, als ik maar kon zitten. Het was onmogelijk om ergens vijf minuten op een bus te staan wachten. Mijn (jaren oudere) vriendin was zeer verbaasd; is dat normaal voor jou? Ja, ik vond het inmiddels heel normaal. Het tennissen had ik maar helemaal opgegeven. Het kostte me drie weken om te herstellen van een uurtje op mijn gemak met z’n vieren spelen.

Dus maar weer eens naar de dokter en toen naar het Vermoeidheidscentrum in Lelystad. Ja, u heeft CVS/ME in bijna de hoogste score (had ik nog gesmokkeld ook met de vragen, ze echt iets te positief gekleurd, kun je nagaan). Zomer 2009 werd het etiket CVS/ME op me geplakt en ik vond het vreselijk. Ik wilde geen chronische ziekte, ik wilde niet vermoeid zijn en ik wilde al helemaal geen syndroom! Maar ondertussen kon ik me nauwelijks meer handhaven.

Ik heb in de jaren daarna ook weer allerlei therapieën gedaan, alternatief, regulier, alle soorten pillen en poeders en vieze drankjes geslikt. Kreeg ook nog hartritmestoornissen. Ik heb onderzoeken naar mijn slapeloosheid gehad in het slaapcentrum van het ziekenhuis in Ede en in Den Haag. Alles helpt een beetje maar niet genoeg en zeker niet blijvend.

Voorjaar 2012 raakte ik telkens mijn stem kwijt en hoestte enorm. Weer naar de dokter, doorverwezen naar de KNO arts. Niets ernstigs, maar de maag geeft zuur op, dat gaat terug in de keel, ontsteekt daar en zo verlies je je stem. Oorzaak? Waarschijnlijk stress! Dus iedere dag pillen met maagzuurremmers en een onderzoek met bariumpap naar de maag in het vooruitzicht. Ik had er helemaal geen zin in, echt niet. Nog meer pillen! Ik heb na twee dagen de pillen teruggebracht en mijn arts verteld dat ik eerst iets aan mijn stress wilde gaan doen, dat leek me zinniger dan weer een onderzoek. Terug naar de oorzaak van mijn problemen.

Via mijn ontspanningstherapeute kwam ik bij Ander Leven terecht. En toen ik Helga hoorde vertellen, dat na een ernstige ziekte het lichaam steeds weer in de stressrespons kan schieten en daar niet meer uitkomt, viel bij mij het kwartje. Helga vertelde dat allerlei lichaamsprocessen daardoor hun taken niet goed meer kunnen volbrengen, wat uiteindelijk tot ernstige chronische problemen leidt. Dat is het, dacht ik, dit gebeurt er nu al jarenlang in mijn lichaam, sinds de Veteranenziekte in 2005. CVS/ME is het gevolg van deze stressrespons.

Ik had het soms ook zo benoemd; bij hele kleine ongemakken kreeg ik allerlei stressverschijnselen, zoals een bonkend hart en uit balans raken en het duurde soms uren voor ik weer uit de stressstand schoot; harde geluiden, minieme tijdsdruk, ik kon het werkelijk niet meer verdragen. De pijn in mijn bovenbenen bleek opeens zeer verklaarbaar: bij dreigend gevaar stuurt je lichaam alle energie naar je benen, zodat je kunt vluchten. Maar mijn benen renden niet, ik kon me immers nauwelijks meer bewegen. De pijn was de verzuring van mijn spieren. En nu werden ook mijn concentratieproblemen en vergeetachtigheid verklaarbaar. Want het lichaam trekt bij dreigend gevaar ook daar de energie weg, je moet immers rennen voor je leven. Ook het feit dat ik na de Veteranenziekte opeens allergisch werd voor parfum, conserveringsmiddelen en nikkel passen in dit plaatje. Je immuunsysteem raakt ook ontregeld. Ik moest echt niet even ergens onbedachtzaam mijn handen wassen met een parfumhoudend lekker geurend zeepje, want dan hingen wekenlang de vellen huid aan mijn handen.

In juli 2012 heb ik de training bij Ander Leven gevolgd in Friesland. Helga is een zeer betrokken en vaardige trainster. Ik was en ben er vast van overtuigd dat het lichaam een zeer groot herstellend vermogen heeft en dat deze training het onbewuste brein weer op de goede rails zet. En inderdaad, het werkt!

Ik ben een half jaar verder en ik voel me nog steeds elke dag weer een beetje sterker worden. Ik kan de stressrespons heel snel stoppen en ik voel dat mijn lichaam nog steeds aan het genezen is. Ik heb mijn ‘medicijn’ voor de rest van mijn leven altijd en overal bij me en het kost me niets. Zo nodig loop ik het AC-Proces dat ik geleerd heb en knap ik op hetzelfde moment weer op. Mijn lichaam is weer ONBEWUST BEKWAAM! Terwijl ik om me heen iedereen met griep en een akelige hoest het bed zie induiken, loop ik fluitend en zingend rond. Jaren geleden had ik minimaal 3 keer per winter griep, ik heb tot nu toe zelfs nauwelijks gesnotterd. Ik heb iedere dag VOLOP ENERGIE voor mijn taken van de dag. ’s Nachts herstelt mijn lichaam zich keurig van de inspanningen van de dag. En ’s morgens heb ik weer zin in de nieuwe dag.

Toen ik een paar weken geleden mijn huisarts bezocht met de brochure van Ander Leven in mijn handen, ging hij op het puntje van zijn stoel zitten. Wat is er met jou gebeurd? Zo heb ik je nog nooit gezien! Je ogen sprankelen weer! Klopt, zei ik, Ander Leven!!

Sanneke