Ik behoorde niet direct tot de primaire doelgroep van de training, dacht ik: ik had geen ME, geen fibromyalgie, geen CVS. In de groep Laag Zelfbeeld herkende ik me al meer, maar ik vertegenwoordigde toch vooral de groep ‘Vastlopers’. Ik was tot verbazing en frustratie van mijn omgeving iemand die, in weerwil van al haar talenten, het klaar speelde om steeds weer vast te lopen. Vastlopen hield in dat ik, ondanks mijn terugkerend enthousiasme voor een aantal zaken, steeds weer stil viel. Alsof er een deken over een heerlijk brandend vuur werd gegooid. Weg enthousiasme, weg warmte, weg gloed. Ergens volgde ik altijd de route van het niet willen, niet kunnen en niet durven; de motor sloeg meestal wel aan maar viel na wat gepruttel al snel weer stil. Ik had geen regie over mijn eigen leven,voelde me vaak slachtoffer. Ik vocht niet, ik vluchtte niet, ik viel gewoon stil.

Sinds ik de training bij Ander Leven heb gevolgd is er zo veel gebeurd. Al op de eerste trainingsdag realiseerde ik me hoe ik me iedere keer verbond met negatieve ervaringen, de kortste route ‘terug naar af’. Onthutst realiseerde ik me dat tegenover de ‘faalervaringen’ prachtige ervaringen stonden die ik gemakshalve was vergeten. Wat een verschil als ik me daarmee verbond. Door dit principe toe te passen creëer ik nieuwe routes in mijn hoofd, nieuwe verbindingen in mijn hersenen. Een voorbeeld: Ons huis is recent gerenoveerd. Als mensen me vroegen hoe het geworden was, zei ik: “Mooi, maar je wilt niet weten wat het me heeft gekost…” Nu zeg ik: “Prachtig, en ik geniet elke dag.”

Ik volg nieuwe routes, als ik er op uit ga, maar vooral in mijn hoofd. Ze brengen me op onverwachte plaatsen en geven zoveel vreugde…. Ik herinner me ineens mijn succesverhalen die onder het stof lagen. Ik heb ze afgestoft, opgepoetst en een ereplek gegeven. Ze glanzen me tegemoet en begeleiden me bij elke stap die ik zet. Ineens komt mijn droom om een eigen praktijk/bureau te starten voor het werken met mensen en (hun) verhalen dichterbij. En niet alleen dat, ik ben bezig mijn droom te leven. Ik vertel verhalen voor publiek en ik geniet er van, meer dan ooit. De complimenten die ik krijg neem ik dankbaar in ontvangst en ik kan nu denken en voelen, ‘Ja, het klopt’.

Ik ben gestart met de begeleiding van drie cliënten. En ik vind het leuk, zo leuk. Zo had ik een intake met een nieuwe cliënt. Ik verheugde me er op. Hoe anders dan ‘vroeger’ toen ik overal als een berg tegenop zag. Iedere keer weer ben ik geroerd als ik zie wat er gebeurt in het contact, wat zich laat horen en zien in het verhaal van degene die vertelt. Wat me raakt is dat ik niet meer hard hoef te werken. Ik vertrouw er steeds meer op dat me dat wordt aangereikt wat ik nodig heb en dat ik de skills heb om dit werk te doen. Ik mag eindelijk…. Mijn netwerk groeit en bloeit en ik geniet ervan mijn bijdrage te leveren waar ik kan, vanuit vertrouwen, rust en plezier. Ook de alledaagse zaken die nu eenmaal moeten gebeuren doe ik als vanzelfsprekend, zonder moeite.

Misschien is dat wel een van de kernwoorden: zonder moeite….. En het stilvallen…. ik val nu stil als ik dat wil: als ik hard heb gewerkt, om te genieten van wat ik heb gedaan, of gewoon om nieuwe energie op te doen.

Lisette (27 jaar lethargie)