Vóór Ander Leven had ik inderdaad een ander leven…

Een leven vol stress, angst en een burn-out. Naast de zorg voor mijn twee jonge kindjes (5 en 3), had ik een stresserende full-time job, een partner die ook heel druk is met zijn werk en weinig kon bijdragen aan het huishouden en daarbovenop een zorgbehoevende Moeder.

Ik moest constant jongleren tussen de werkende vrouw met ambities, de zorgzame dochter, de liefdevolle moeder, de georganiseerde huisvrouw en de sexy partner. Ik “moest” al deze rollen bovendien naar perfectie uitvoeren… Wat een uitslover was ik. En dat maakte me moe, heel erg moe. Zo moe dat ik niet meer kon functioneren op het werk, geen energie meer had om thuis iets te doen en amper nog kon genieten van al het geluk dat ik heb. Ik maakte me alleen maar zorgen over de kinderen en kon me heel ver laten meeslepen in doemscenario’s die zich uiteraard nooit zouden voor doen. Mijn hoofd stond op ontploffen van de negatieve gedachten en ik had er geen enkele controle over.

Via een arts, waar ik in behandeling was voor mijn burn-out klachten, werd ik doorverwezen naar Ander Leven. Meteen voelde ik dat dit me aansprak: de stressrespons leren uitzetten, precies wat ik nodig had – alleen wist ik niet hoe. Het hele traject, van intake tot nazorg, werkte helend. Ik leerde om opnieuw dichter bij mezelf te komen, om op een andere manier te denken, het nuttige van het nutteloze te onderscheiden en los te laten. Ik leerde de kracht van het brein. En dat is het mooiste geschenk ooit, want het stelt je in staat om ZELF te bepalen hoe je reageert en hoe je je voelt. Ik vond weer rust in mijn hoofd.

Nu zijn we ongeveer een jaar na de “piek” in mijn klachten en zes maanden na de training van Ander Leven. Ik geniet met volle teugen van mijn “Ander Leven”, van mijn gezin en van mijn werk. Ik ben in mijn hoofd sterker dan ooit tevoren en ik “moet” helemaal niets meer ;-).

Misschien tot slot nog een kleine tip: zelfs al is je partner sceptisch en wilt hij liever niet mee, probeer hem toch te overtuigen want de verandering bij jezelf na de training is zo groot, dat het moeilijk is voor een partner die er niet bij was (zoals de mijne) om alles te begrijpen. We hadden achteraf allebei spijt dat hij er niet bij was.