Na vele jaren van spanningen en vervelende omstandigheden in de familie- en privésfeer en omdat op mijn werk collega’s langdurig ziek bij huis waren, ben ik begin 2009 gestopt met werken. Ik had geen energie meer en was volledig opgebrand. Ik was altijd bezig met anderen en had (nam), door omstandigheden, geen tijd meer voor mezelf. Ik cijferde mezelf volledig weg om maar voor de ander klaar te kunnen staan. Ik probeerde hardnekkig om mij anders voor te doen dan ik me van binnen voelde. Ik speelde elke dag de vrolijke meid, terwijl ik me super ellendig voelde.

Dit alles bij elkaar opgeteld maakte dat ik mij iedere dag moe voelde. Ik had het gevoel dat ik in een ‘film’ meedraaide en zelf niet meer volledig meedeed aan de dingen om mij heen. Ik functioneerde niet meer, zag het niet meer zitten, kreeg een kort lontje en was dood en dood moe. Ik sleepte mij door de dag. Ik sliep zo veel mogelijk en ging vroeg naar bed. Begin 2009 zag mijn personeelsmanager dat het niet goed met mij ging en op advies van haar ben ik bij huis gebleven. Ik realiseerde me wel dat zodra ik er aan de vermoeidheid toe zou geven een sprong in het diepe zou maken. Na twee dagen bij huis te zijn geweest, stortte ik als een kaartenhuis in elkaar. Ik ben op bed gaan liggen en heb enkele dagen alleen maar naar het plafond liggen staren. Ik reageerde niet meer op mijn omgeving. Mijn sociale leven werd een puinhoop. Ik zei feestjes, bezoekjes enz. af en wilde niemand zien en spreken. Alles was me teveel. Een bezoekje van een uur ontvangen was al te veel, laat staan zelf iets gaan ondernemen. Ik versleet mijn dagen op de bank. Terwijl ik vroeger een goede conditie had. Ik liep 3x per week zo’n 10 kilometer hard en ik reed veel paard. Ik snapte er niets van dat ik daar geen energie meer van kreeg, maar dat het alleen nog maar energie kostte. Met sporten ben ik dus noodgedwongen gestopt. Ik kon het gewoon niet meer.

Ik realiseerde mij dat, als ik verder wilde met mijn leven, aan mezelf moest werken. Ik heb hulp ingeschakeld van een psycholoog en heb daar veel baat bij gehad. Ik heb enkele traumabehandelingen ondergaan. Maar de vermoeidheid en depressiviteit bleven. Na 1,5 jaar bij huis te zijn geweest ben ik weer aan het werk gegaan . Ik stuitte op onbegrip van collega’s. Wat ik wel snapte, ik was gewoon mezelf niet meer. Ik werkte alleen maar en de rest van de dag had ik nodig om bij te komen. De vermoeidheid bleef aanhouden en werd eigenlijk alleen maar erger. Ik heb dit een jaar volgehouden en kwam dus weer bij huis te zitten. Ik was alleen maar moe moe moe. Eind 2010 ben ik in overleg met de huisarts antidepressiva gaan gebruiken. De somberheid verdween geleidelijk, maar de vermoeidheid bleef. Ik realiseerde me dat, wilde ik weer een normaal leven gaan leiden, ik uit die negatieve spiraal moest zien te komen. Maar ik wist niet hoe ik dit moest doen.

Totdat ik van iemand de link doorgestuurd kreeg van Ander Leven. Na twee regels te hebben gelezen besefte ik dat dit was waar ik naar op zoek was. Ik heb mij direct aangemeld en heb eind juni 2012 de training gevolgd. Daar kreeg ik de ‘tools’ waar ik naar op zoek was. Eigenlijk is het Alexander Concept een heel logisch verhaal. Ik vond de training intensief maar ook heel boeiend. Je moet echt met jezelf aan de slag. Het is elke minuut waard geweest. Ik heb geleerd om anders te denken. Ik heb weer energie. Ik loop weer hard, ik rijd weer paard, ik werk weer met veel plezier en heb een functie gekregen waar ik erg blij mee ben. Ik geniet nu elke dag weer van wat het leven me brengt. Ook van de hele kleine dingen. Ik pluk de dag en heb een Ander Leven gekregen. Mijn omgeving snapt niet hoe het kan, maar ik geniet er dubbel en dwars van.

Alice