‘Het is gewoon te bizar voor woorden, ik ben om 7.30 uur opgestaan en zit nu al aangekleed en opgemaakt aan mijn ontbijt’, dit sms-je stuurde ik om 8.05 uur naar mijn man vanmorgen nu precies 2 weken na mijn training. Hij beantwoorde mijn bericht met ‘je ligt op koers’!

Ik ben al aardig onbewust bekwaam.

Ik slaap goed en bij iets minder of iets te kort, sta ik toch fit op.

Ik heb zelfs mooie dromen gedroomd.

Ik ben lief voor mijzelf.

Moe, wat is dat, ik heb energie in overvloed.

Ik geniet volop.

Geen hoofdpijn.

Ik denk en spreek positief.

Ik spreek andere mensen makkelijk aan, ook beginnen andere mensen spontaan een gesprek met mij.

Zeker en op mijn gemak begeef ik mij in een groep of op een verjaardag.

Voel me vrijer tijdens het dansen.

Ik geniet van creatief bezig zijn, en verlang naar het klussen in ons nieuwe huis!

Shoppen is mijn nieuwe hobby

Ik maak me niet druk om van alles en nog wat, “het komt zoals het komt”.

En het is verschillende mensen opgevallen, dat ik veranderd ben!

Enz.,enz.,enz.

Goed gedaan Anja, zeg ik tegen mijzelf.

En dat binnen 2 weken na 30 jaar CVS (Chronische Vermoeidheid Syndroom), mijn leven kan alleen nog maar mooier worden!

Anja.

(Vóór de training: opstaan gaat moeilijk, slaap slecht, zie op tegen de dag door vermoeidheid of hoofdpijn. Voel me soms zo moe dat ik wel zou willen huilen uit moedeloosheid, machteloosheid verdriet, het niet meer weten, enz)