Waarom heb ik de training gedaan
Ik heb de training 6 weken geleden mogen volgen via het werk en ben daar heel blij mee. Mijn klachten waren o.a. door mijn strijd tegen borstkanker (vanaf september/oktober 2011) en de gevolgen van deze behandelingen (alles wat mis kon gaan, is mis gegaan) waren mijn lijf en mijn hoofd op. Gevolg: extra vermoeidheid, weinig tot geen energie, fibromyalgie en elke dag veel  pijn (vooral zenuwpijn onder de voeten). Hierdoor had ik veel stress en daarnaast was ik ook behoorlijk perfectionistisch (dat laatste niet zonder gevolgen weet ik nu).

Training met collega’s 
De eerste vraag die bij mijzelf op kwam was: een training om een Ander Leven te krijgen samen doen met collega’s?…NO WAY!
Door navraag bij de trainers begreep ik dat er niet over het verleden wordt gesproken (of je moet het zelf kwijt willen). Dus na even wikken en wegen DE stap gemaakt. Ik ging daar naar toe voor mijzelf! IK WIL beter worden.
De training voelt als een warm bad. Zoveel inzichten èn zoveel herkenning! En zoveel wat je leert van elkaar. Ik ben helemaal om…
Wat een éxtra cadeau om dit samen met collega’s te mogen doen. Behalve dat iedereen een buddy heeft, luncht de nu Utrechtse club, één dag per week met elkaar. Hierdoor kan ik luisteren naar de ander, mijn eigen vragen stellen, feedback geven en krijgen. Ik ben sneller weer op koers als ik die al kwijt mocht zijn.

Mijn veranderingen door de training 
De eerste paar dagen na de training lijkt het alsof je vleugels hebt… Alles lukt en ik heb energie voor 10. Energie die ik al jaren niet meer gevoeld heb!!
Na de veilige omgeving van de training, begint het “gewone” leven weer, waarin ik wederom tegen mijn valkuilen en beperkende gedachten aanloop en liep. Nú is dat extra fijn! Ik zie en voel dat namelijk als een cadeau, een moment om het geleerde in praktijk te oefenen. Door de training heb ik inzicht gekregen in hoe je lijf en brein werken én de handvatten waar ik al zo lang naar op zoek was. gekregen Hierdoor kan ik mezelf herpakken en weer op koers zetten. Dat is een verademing. Ik heb nu mijn eigen sleutel! Ter vergelijking: hoe blij ben je niet als kind (of als vriend/vriendin) als je de sleutel krijgt van thuis! Dat geeft vertrouwen, blijdschap en nog zoveel meer. Dus je begrijpt hoe ik mijn blijdschap voel.

Ik heb en hou energie, daarin verbaas ik familie, vrienden, buurtjes, mezelf én vooral mijn lichaam. Die roept ook geregeld STOP! De kunst is dan ook een goede balans te vinden tussen het voelen van energie en het nemen van rust. Wanneer mijn lijf protesteert en ik pijn en vermoeidheid voel, kan ik dit nu stopen. Ik vertrouw erop dat dat goed komt.
Het energie niveau is nu wat minder als net na de training, echter ik heb het weer gevoeld en ik lig op koers om dat hoge niveau weer te gaan voelen.
En voor diegene die me kennen: het lopen wil niet altijd lukken en ver lopen is me lange tijd niet gelukt. Het verste was 3 km en dat ongeveer een jaar geleden. En nu heb ik van 18 t/m 21 mei de avond-4-daagse meegelopen (4x5km) met mijn buurmeisjes van 6 en 7 jaar. Zo trots ben ik nimmer op mezelf geweest. Wat een overwinning! En dat ik (lees: vooral mijn voeten) daar nog even van moeten bijkomen is slechts een detail van het vertrouwen dat het me heeft gegeven. En ik geniet nu al van alles wat me mijn nieuwe “Ander Leven” geeft.

Gerda, 51 jaar