Dag 3 na de training
Ik sta stevig op mijn benen, met een helder en rustig hoofd in de supermarkt een praatje te maken met een oude bekende. Wauw… hoelang is dat geleden dat ik dit zo ervaren heb.

Dag 5
Ik zit rustig in de drukke bus, weer met een helder hoofd en een blij gevoel en ik kan tegen de geluiden en de drukte om me heen. Ik geniet gewoon van de reis i.p.v. me gestresst en overprikkelt te voelen.

Na 22 jaar ME zijn dit wondertjes. En het wonderlijkste van alles is, dat ik dit dus zelf kan bewerkstelligen. Ik hoef niet te wachten tot doktoren eindelijk een geneesmiddel vinden, of dat die heling spontaan gebeurt, of… ik kan dit zelf doen, ik ben van niemand afhankelijk en dat is een openbaring.

O, nee het gaat (nog) niet vanzelf; ik ervaar het nog als hard werken, maar het werkt. En dat is nieuw voor mij. Ik heb zoveel uitgeprobeerd zowel regulier als alternatief, maar niets bracht verlichting en mijn klachten werden langzaam erger.

Ik merk nu hoe dat klachtenpatroon zich diep in mijn geest- en lichaam genesteld heeft en dat ik / mijn lichaam steeds automatisch van daaruit reageert. Ik word me bewust ervan hoe vaak dat gebeurt, wat schokkerend en confronterend is om te ervaren, maar… het is zeer verheugend om te merken dat ik dat oude patroon zelf kan stoppen en er een gezond / normaal patroon voor in de plaats kan zetten.

Het is het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb en tegelijkertijd is het zo eenvoudig.

Dag 13
Ik krijg weer vertrouwen in mijn lichaam; dat het werkt, dat het ‘het doet’, dat het me niet in de steek laat, dat ik ‘gewoon’ kan functioneren, dat ik energie heb.
Ik merk dat ik weer herstel na moeheid en pijn.
Ik heb een uur gelopen en dat ging!
Er is veel blijdschap.
Er zijn zoveel dingen waar ik zin in heb en die ik nu dus kan gaan doen.

Dag 25
Voor het eerst een dag die ‘gewoon’ is.
Het gewone dagelijkse gedoe en geen ME gedoe.

Josette