Het is ruim 8 maanden geleden dat ik de training gedaan heb en bijna elke dag zijn er nog wel momenten dat ik denk of hardop uitspreek: “Wat ben ík blij dat ik dit gedaan heb.”
Al meer dan 25 jaar had ik last van een slepende chronische vermoeidheid. Daarnaast leefde ik van jongs af aan met angsten, soms paniek, onzekerheid, overgevoeligheid voor geluid en terugkerende sombere periodes. Natuurlijk heb ik therapie gevolgd en die heeft me veel gebracht. Ik was op zich tevreden met wat ik daarin bereikt had. De vermoeidheid echter werd steeds meer een issue voor me. Zo zeer dat ik in stilte wel eens wenste niet oud te hoeven worden.

En toen ging ik de training doen. Wat een cadeau voor de rest van mijn leven! Het was verhelderend, confronterend, en genezend.

Door de zo betrokken, warme, zorgvuldige begeleiding van de trainsters heb ik me ieder moment zo veilig gevoeld om dit proces aan te gaan. En ik kreeg meer dan ik had durven dromen. Dat kan me nog steeds ontroeren. Ik ontdekte namelijk dingen over mezelf die ik me tot dan toe écht niet bewust was en begreep toen ineens dat het zo raar niet was dat ik zo moe was.

De lente en zomer die op de training volgden, en waarin ik consequent de oefeningen heb gedaan die we geleerd hadden, zijn voor mij de beste in jaren. Ik kan me niet herinneren wanneer ik eerder dag na dag zoveel levensvreugde heb ervaren.

Het is heerlijk om weer dingen te kunnen doen die ik al heel lang niet meer deed : ’s avonds iets afspreken, staande een praatje maken, in een druk café met een vriendin kletsen, een lange dag zorgeloos naar zee (en de dag erop nagenieten in plaats van ‘de prijs betalen’) , een fietstocht op een gewone fiets, onbekommerd ‘ja’ zeggen op een uitnodiging voor een feest.

Mijn leven voelt nu als een cadeau in plaats van als een plicht. En wat ook heel belangrijk is: ik heb nu tools in handen. Als zich iets voordoet wat me uit balans brengt, weet ik wat te doen en dat geeft me zoveel zelfvertrouwen: Ik kan mezelf helpen waar ik voorheen onmacht voelde.

Ik zei het al tijdens de driedaagse en ik voel het nog steeds: “Zó wil ik minstens 80 worden want ik wil nog heel veel beleven!”