Een jaar na de training 

Het Alexander Concept is iets wat ik niet had willen missen.

Als 15-jarige zat ik op het VWO. Dwarsfluiten en jazz-dance waren mijn grote passies, naast het leuke dingen doen met vriendinnen. Langzaam aan kreeg ik steeds minder energie. Mee gymmen op school lukte op een gegeven moment niet meer. Bij jazz-dance verzuimde ik steeds meer en zelfs de 5 minuten fietsen naar school werd een erg zware ‘opdracht’. De vraag was: wat is er met me aan de hand? Te druk op het VWO? Eigenlijk kon dat niet, want ik hoefde niet veel voor school te doen en stond er prima voor. Maar toch, het was het proberen waard. Dus daarom overgestapt naar de HAVO. Het werd nu veel makkelijker, maar toch bleef de grote vermoeidheid. Ik voelde me vanaf het moment dat ik wakker werd erg slecht en sleepte mezelf als het ware naar school, omdat ik zo graag wilde gaan. Ik ging nog maar halve dagen.

Na een eindeloos traject van huisarts en kinderartsen, kwam ik uiteindelijk bij het Wilhelmina Kinderziekenhuis terecht, daar kreeg ik de diagnose ME/CVS en volgde een behandeling. Daarna kwam ik voor een behandeling terecht bij het VermoeidheidCentrum in Lelystad. Dat hielp wel een beetje, maar ik wilde mijn 100% energie weer terug. Ik wilde zo graag weer alles kunnen doen wat iedere jongere van mijn leeftijd kan/doet/mee maakt.

Mijn moeder kwam toevallig op de site van Ander Leven terecht. Ik wilde alles proberen, om weer te worden zoals ik eerst was. Met mijn ouders ging ik naar een lezing over het Alexander Concept, ik heb me toen meteen ingeschreven voor de eerstvolgende training en ben toen naar de training gegaan samen met mijn ouders.

De drie dagen waren spannend, intensief maar ook leuk. Het klonk eigenlijk te mooi en te makkelijk om waar te zijn. Ik oefende de drie dagen hard met de fijne trainers, Helga en Jaap en de lieve groepsgenoten. Toen ik na de training weer thuis was, heb ik een tijdje af en toe moeten oefenen met de oefening die we mee naar huis kregen, maar al snel hoefde het niet meer en ging het onbewust.

Mijn moeder zag al heel snel vooruitgang. Ik nog niet zo, omdat ik bang was dat het toeval zou zijn, dus pas na een tijd durfde ik te zeggen dat het echt beter met me ging. Nu na ruim een jaar kan ik zeggen dat het (nog steeds) erg goed met me gaat. Ik doe weer veel leuke dingen met mijn vriend en met vriendinnen. Werk elke zaterdag van 07.30 tot 17.00u, zit op zangles en ben begonnen met een voltijd studie op het HBO. De training was het waard, ik heb mijn leuke leven weer terug!

Meike