Ik ben nu 57 jaar en ben, als ik er goed over nadenk, voor heel veel dingen bang geweest.

Op schoolreis vroeger kon ik niet mee, ik was altijd ziek of bang voor het onbekende.

Op vakantie gaan deed ik niet graag, ik had heimwee of was bang voor de dingen die er allemaal konden gebeuren. Als we op een camping stonden waar ‘s avonds een hek op slot ging was ik bang dat ik er in geval van nood niet af kon, maar stonden we op een camping waar geen hek was, dan was ik bang dat er personen op de camping konden komen die er niet hoorden. Ik was altijd bang dat m’n hart het ieder moment kon begeven.

Hardlopen of hard fietsen deed ik dus niet meer. Iets pittigs eten bij de chinees was er niet meer bij want dat was niet goed voor m’n hart. Enz. enz. enz.

In de loop van de jaren ontwikkelde ik paniek aanvallen, hoge bloeddruk en ademhalingsproblemen door de stress. Ik bezocht een natuurgeneeskundige die mij door de jaren heen wel steeds oplapte maar toch ook de controle niet kreeg over mijn angst.

Na de zoveelste paniekaanval ‘s nachts had ik in overleg met mijn man besloten hulp te gaan zoeken bij een psycholoog. Stel je voor dat ik 85 word, dan zou ik nog 28 jaar met die, steeds toenemende, angst moet leven. Voor mij geen optie.

Zo was dus de ene dag besloten toen we de volgende dag de belevenissen van onze buurjongen, Johnny Uitterhoeve hoorden. Hij was net terug van een training ANDER LEVEN en we wisten niet wat we zagen. Van een moe , ziek mens, was hij gewoon weer de ‘oude’ Johnny. Dit wilde ik ook. Dit verhaal kwam voor mij op het juiste moment. Ik zag het als een vingerwijzing, dit moest ik gaan doen. Alleen kwam er meteen de twijfel, kwam ik wel in aanmerking? Niemand ziet aan mij dat ik last heb van angsten, ik zie er uit als hollands welvaren.

Met die vraag heb ik gebeld en kreeg Helga aan de telefoon. Natuurlijk is dit ook voor jou zei ze, we hebben volgende week een training, je kunt nog komen. Dat ging me nou net even te snel maar ik was ervan overtuigd dat dit voor mij het goede was. Ik heb het aanmeldingsformulier ingevuld en opgestuurd, daarna volgde er een telefoon gesprek van een uur met Jaap en aan het eind daarvan feliciteerde hij me met het feit dat ik naar de training mocht komen. Op 7 april vertrokken mijn man en ik naar Bergen aan Zee. We waren er betrekkelijk vroeg en zaten op een terras alle voorbijgangers te beoordelen, zouden zij er misschien ook voor de training zijn? De dagen die volgden waren intensief maar zo waardevol.

Toen ik de eerste keer het proces had gelopen leek het wel of er kilo’s van m’n schouders vielen, ik voelde me stukken lichter. Het was ook heel bemoedigend om te zien hoe goed het de andere deelnemers verging. En nu, thuis…… is het geweldig! Ik heb geen enkel gevoel van angst meer en als ik het even voel opkomen, loop ik het proces, mijn bloeddruk is weer prachtig, ik slaap heerlijk en wat ik het fijnste vind, ik heb de man waar ik al 36 jaar mee getrouwd ben weer zo lief.

Die liefde was er wel, maar omdat ik zo bezig was met mezelf had ik er eigenlijk geen tijd meer voor om daarin te investeren en die grote liefde is nu terug.. Ik schrijf in de eerste zin dat ik bang ben geweest, maar nu is dat anders.

Een mooier leven dan een ANDER LEVEN kan ik me niet wensen. Ik wens het u ook allemaal toe.

7 maanden na de training 
Op de eerste morgen van de training van Ander Leven zei ik: “Vandaag begint de rest van mijn leven” Natuurlijk heb ik toen niet geweten dat die woorden zo waar zouden zijn. Ik volgde de training in April van 2011, nu ik dit schrijf zijn we 7 maanden verder. Ik had door allerlei angsten in mijn leven last van lichamelijke klachten en vooral van dat leven zelf. Paniek aanvallen e.d. Ik ga er niet veel over zeggen, ze behoren tot het verleden.

Al vanaf dag één na de training werd alles anders. Ik durfde veel meer en zelfs die akelige paniek aanvallen bleven weg en tot vandaag zijn ze ook niet meer teruggekomen. Ik functioneer prima. Intussen ben ik ook 20 kilo afgevallen. Ook dat gaat goed. In het verleden had ik al meerdere keren geprobeerd te lijnen maar dat liep steeds mis. Nu gaat het geweldig.

In de voorbije jaren had ik altijd in na- en voorjaar last van depressie met daarbij lichamelijke klachten. Dit najaar heb ik er totaal geen last van. In de nabije toekomst komen er veel veranderingen. Mijn man en ik gaan verhuizen naar een ander dorp b.v. Ik kijk er naar uit, ben druk bezig met het opruimen van 30 jaar verleden, wat ik heb verzameld en op de zolder gezet. Ik heb veel energie, slaap heerlijk en ben heel de dag actief. Ik kan alleen maar jubelen en juichen zeg ik steeds. Soms moet ik mezelf knijpen om te zien of ik niet droom.

Dat mijn leven na April zo anders zou worden had ik echt niet kunnen denken. Ik wens het jullie, als lezer van dit stukje, ook toe.

Nicolette (25 jaar paniekaanvallen)