Hoe ik erheen ging… Ik heb in de afgelopen paar jaar een enorme groei meegemaakt in mijn ontwikkeling. Ik heb op mijn voeding gelet, ben in beweging gekomen, heb me op spiritualiteit gericht, dichter bij mezelf komen, positief denken en ‘Awareness’, ik ben bezig geweest met Yoga, noem maar op.

En ik was nog steeds niet volledig beter en ook niet aan het werk. Toen kwam mijn re-integratie coach met deze training aan. Ik heb deze met beide handen aangenomen.

Ik ging dus naar de training. En die drie dagen zouden voor mij afmaken waar ik al een hele poos mee bezig was: ik ging volledig genezen…. In drie dagen. En ik was er stellig van overtuigd dat ik geen perfectionisme deed. Een vergissing ????

De eerste avond van de training, voor de training eigenlijk, keek ik een beetje beduusd de zaal in waar al die andere mensen zaten waar ik er geen een van kende. Ik wist niet of ik ze allemaal gedag zou zeggen of maar gewoon ergens zou gaan zitten. Ik heb gekozen voor dat laatste. Nog dezelfde avond heb ik met iedereen kennis gemaakt. De dag daarop begonnen de veranderingen.

Ik kwam dus voor vermoeidheid. Niet voor psychische klachten, die had ik al lang opgelost (dacht ik). Het bijzondere is dat ik me tijdens de training niet zoveel met die vermoeidheid heb bezig gehouden. Ik heb heel veel geleerd over hoe mijn brein werkt en wat wel en niet tot een prettige en gezonden manier van leven leidt. En dan de oefeningen die we hebben geleerd om een Ander Leven te beginnen en te blijven houden.

Tot mijn grote verbazing was het eerste waar ik mee aan de slag wilde: ‘mezelf laten zien”. Vanaf die tijd ben ik opgebloeid en durf ik mezelf te laten zien. Sterker nog…. Ik mag mezelf laten zien in de vrouwelijkheid die er in me zit en die er ook uit mag. Ik mag zelfs trots zijn op mezelf. Ik stond versteld.

Het volgende waar ik achter kwam is hoe perfectionistisch en neurotisch ik deed. Ik zat tijdens de training in de zaal mezelf druk te maken omdat ik dacht dat ik onmiddellijk volgens een specifieke manier mijn hoofdpijn moest laten verdwijnen, ‘want hoofdpijn is fout’.

Ik heb naar aanleiding daarvan geleerd dat er meerdere manieren zijn om een probleem op te lossen en dat ik lief mag zijn voor wat er is, ook hoofdpijn. Toen ik dat doorhad werd de hoofdpijn minder en uiteindelijk voelde ik haar geeneens meer.

Ik begon meer ontspannen te raken en leerde me te uiten zoals ik dat wil. Ik leerde ook complimenten te geven en ontvangen en mij open te stellen voor andere mensen. Ik durfde me op mijn gemak te voelen in een groep mensen die me inmiddels niet meer vreemd waren.

En ik heb me amper moe gevoeld.

Vier maanden na de training 

Om er geen chronologisch lang verhaal van te maken zal ik wat veranderingen opschrijven die me nu opvallen:

  • Ik kom voor mezelf op, op een manier die voor anderen ook prettig voelt.
  • Ik heb een andere houding, kleed me anders en sta mezelf toe vrouwelijk te zijn.
  • Ik ben gaan schrijven, een talent waarvan ik niet wist dat ik het had.
  • Ik kom open en benaderbaar over Ik durf me in mensen te verdiepen en vragen te stellen.
  • Ik sta nu op een mensgerichte manier in het leven. Dit in tegenstelling tot de overmatige bescheidenheid waarmee ik eerst aan de zijlijn stond.
  • Ik leer steeds meer om los te laten waar ik geen controle op heb.
  • Ik ben veel en veel minder perfectionistisch en voel daarom een enorme ontspanning in de dingen die ik doe.
  • Ik vergeef makkelijk.
  • Ik heb zelfvertrouwen In plaats van overprikkeld te raken, geniet ik van de mooie dingen in het leven.
  • Ik neem makkelijk hulp aan en biedt zelf ook makkelijker hulp aan.
  • Enz.

En even praktisch:
Ik ben bezig een eigen praktijk op te richten. Ik ben nog op zoek naar hoe ik het precies vorm ga geven en maak daar al grote stappen in. Het gaat mij er om dat ik een helpende hand uit kan steken waar dat nodig is. Ik geef zo nu en dan al Reiki aan mensen, ik heb een hulpverlenende instelling en ik merk dat er (jonge) mensen naar me toe komen. Niet alleen voor Reiki, ook voor een luisterend oor of een goed gesprek.

Ik merk nu al dat ik op deze manier op een hele andere manier in het leven te sta. Ik ben niet langer teruggekropen in mezelf, met de wens iets goeds te doen terwijl ik dacht dat ik dat toch niet zou kunnen. In plaats daarvan sta ik vol in het leven, maak steeds meer contacten met mensen, ben in staat om iets toe te voegen aan hun leven en leef vol passie en met een open hart voor alles en iedereen die op mijn pad komt.

En moe? Ja soms, als ik weer eens een volle dag heb gehad en te laat naar bed ga. De vermoeidheid is alleen niet meer chronisch.

Ik geniet hier met volle teugen van!

Paula