Ik zal me eerst voorstellen hoe ik vroeger was: Een spontane, leuke, maar vooral drukke meid. Ik deed het liefst 10 dingen tegelijk terwijl ik stiekem wel wist dat ik er eigenlijk maar 5 kon doen. Hoe ik het deed, deed ik het, ik kreeg de 10 altijd voor elkaar.

Vanaf mijn vijftiende werd ik eigenlijk steeds vaker moe. Dat was logisch, want ik deed dan ook heel veel. Dus op mijn vrije dagen vond ik het heerlijk dat ik de hele dag in bed kon luieren. Ik ben van mezelf een knokker en ging dus jaren door. Werk, privé, school, sociaal, alles en iedereen wilde ik maar tevreden houden en deed dat ook.

Na een paar jaar, rond mijn negentiende, kreeg ik steeds vaker last van mijn darmen en dit beheerste mijn leven behoorlijk. Conclusie, na lang zoeken, was een prikkelbare darm, waar ik nooit meer vanaf zou komen. Leer er maar mee leven! Ik die niet opgaf, ging aan een zwaar dieet: biologisch, geen suikers, geen gist, geen zuivel, er bleef dus weinig over. Het ging gelukkig beter en ik kon er weer tegen aan. Wel werd het moe zijn langzaam steeds meer. Ik vond het fijn om een middagdutje te doen of lekker vroeg naar bed te gaan, al kon ik dan de nachten niet goed slapen. Ik gaf de schuld aan overdag slapen, terwijl het moest want ik kon mijn ogen dan niet open houden…

Daar kwam nog iets om de hoek: een depressie! Dit had ik nooit van mezelf verwacht, ik die alles aankon, werd flink depressief. Ik zag het allemaal niet meer zitten en wilde niet zo verder. Ik ben therapieën gaan volgen, heb medicijnen gehad en ben er weer uit gekomen. Dit heeft me erg veranderd: ik deed het wat rustiger aan en koos wat meer voor mezelf.

Ondanks dat ik meer voor mezelf koos ging het langzaam slechter en slechter… Ik was één keer in de maand wel ziek, was eindeloos moe en sliep geen nacht meer goed. Dokters hebben me op de kop gezet, zijn wat infecties tegen gekomen die mij erg ziek maakten, dat was dus de verklaring van alles dacht ik.

Maar ik bleef moe, kon niks meer en na anderhalf jaar echt altijd maar ziek zijn trok ik het niet meer. De conclusie was ME/CVS. Ik dacht echt: mijn leven is voorbij! Ik was 28 jaar, kon alleen maar slapen en niks doen. Dit wilde ik niet meer.

Toen kwam ANDER LEVEN in mijn leven.
Ik dacht dit kan niet!
Met twijfels en toch vol overtuiging ben ik er voor gegaan. Wat de drie dagen mij hebben gegeven is echt een ANDER LEVEN.

Ik mag mij weer opnieuw voorstellen: Valerie Courbois 28 jaar. Een spontane, leuke en vooral drukke vrouw. Met alle energie van de wereld. Met kennis over mijn lichaam en geest en controle over mezelf.

Ik voel me rijk, ben heel simpel gelukkig, en hou van het leven. Dit is mijn leven! Ik geniet weer van alles wat ik vroeger ook deed en van meer!

Ik ervaar het als mijn tweede geboorte!

Valerie 2.0